Het woonhuis is het meest vastgelegde pand van de streek op foto- en tekenpapier, een ‘Object d’Art’. Een ruïne die je doet wegmijmeren naar de tijd dat hier Pierre Thiétry in klederdracht zijn kunsten vertoonde.
Overblijfselen worden nog steeds gevonden en zijn te bezichtigen in het onlangs gerestaureerde broodbakhuisje, die vorige eeuw als smidse is gebruikt. Emmers met osseschoentjes, hooivorken en vele andere vondsten zijn hier uitgestald. Wat normaal gesproken genoeg zou zijn om een hele zaal te vullen, is hier als een archeologisch juttersmuseum in een ruimte van vier bij vier gestald. Naast gereedschap, aardewerk, glas en keukengerei, is er ook een bh en onderjurk gevonden uit lang vervlogen tijden. Werkelijk alles wat de moeite waard is om gezien te worden ligt hier te pronken, uitnodigend om te raden waarvoor het gediend heeft.


Lees verder op pagina 2 >>>

‘De plek’ is een 3 hectare groot terrein in het gehuchtje Thiétry in de Franse Lage Vogezen, ongeveer 600 km van Utrecht vandaan. Volgens de Feng-shui leer is deze plek zeer gunstig gelegen. “De Natuurlijke Tijd” ligt namelijk aan een doorgaande weg, met een heuvel in de rug en een bronbeek die 30 meter verderop ontspringt en over het terrein kabbelt. De bouwmeesters van eeuwen geleden hadden in de Vogezen de keuze uit de beste plekjes. Deze plek was ook nog eens bijzonder geschikt voor de glasblazerij. Hoewel er een regel is gevonden in een oud document dat de plek was geschonken aan -Les enfants- in het jaar 1200, is er pas in 1365 bewijs van bebouwing.
Pierre Thiétry, een Grootmeester glasblazer uit zijn tijd, stichtte alhier een beroemde glasblazerij. De overblijfselen uit die tijd zijn nog goed zichtbaar. In 2003 is niet alleen de plek gevonden waar de oven gestaan heeft, maar ook het plateau (momenteel de kampeerplek), welke destijds met de hand aangelegd was om de enorme hoeveelheden hout die nodig waren om de oven drie weken lang op 1.400 graden te houden, te laten drogen. Elke dag verdween er 13 kubieke meter gedroogd hout in de oven. Water om te koelen stroomt 10 stappen van de oven vandaan. De heuvel aan de achterzijde is gedeeltelijk afgegraven voor zandwinning, de basisgrondstof van glas. Niet alleen de bomen, maar ook de varens om de smelttemperatuur naar beneden te brengen waren en zijn, overvloedig aanwezig in deze prachtige omgeving die ‘De Longen van Frankrijk’ worden genoemd.

Het woonhuis is diverse malen afgebrand en gerestaureerd. Vanaf 1970 is het woonhuis definitief onbewoond en langzaam teruggenomen door de natuur. Water en zuurstof geven leven een kans zich te vermeerderen. Schimmels, mossen en ander groen steken al snel als eerste de kop op. Houtwormen en andere knagers maar ook de boomklever breken het pand verder af maar zijn kinderspel met wat vorst kan doen met natte muren.


 

Naar de beginpagina